PSE, NMMS, TET, TAT...... વગેરે પરીક્ષામાં ઉપયોગી
ક્વિઝ રમવા માટે અહીં ક્લિક કરો
👇👇👇👇👇
કવિતાનો જીવંત ઈતિહાસ છે અને કવિતા એ ઈતિહાસને સંલગ્ન, પરિપૂર્ણ અને પાર કરતી રહે છે. જેમ જેમ આપણે કવિતાના ભૂતકાળ અને તેના સ્વરૂપો વિશે વધુ શીખીએ છીએ તેમ આપણે દરેક વધુ અસરકારક અને પ્રતિભાવશીલ વાચક બનીએ છીએ. સાહિત્યિક કૃતિઓને પરંપરાગત રીતે ત્રણ સામાન્ય પ્રકારો અથવા વર્ગોમાં વિભાજિત કરવામાં આવી છે, જે માનવામાં આવે છે કે કોણ બોલે છે તેના પર આધાર રાખે છે:
મહાકાવ્ય અથવા વર્ણનાત્મક: જેમાં વાર્તાકાર પ્રથમ વ્યક્તિમાં બોલે છે, પછી પાત્રોને પોતાને માટે બોલવા દે છે;
નાટક: જેમાં પાત્રો બધી વાતો કરે છે;
ગીત: પ્રથમ વ્યક્તિ દ્વારા ઉચ્ચારવામાં આવ્યું.
આ ઉપયોગી પરંતુ ખામીયુક્ત પાઠ્યપુસ્તક વિભાગ એરિસ્ટોટલના કાવ્યાત્મક સાહિત્યની ત્રણ સામાન્ય શ્રેણીઓ વચ્ચેના મૂળભૂત તફાવતમાંથી વિકસિત થયો છે: મહાકાવ્ય, નાટક અને ગીત. બધા ધરમૂળથી પ્રસ્તુત હતા: પઠન, બોલવામાં, મંત્રોચ્ચાર, ગાયું. પોર્ટુગીઝ કવિ ફર્નાન્ડો પેસોઆએ “Toward Explaining Heteronymy” માં લખ્યું છે, “બધા સારી રીતે ધારેલા વર્ગીકરણોની જેમ,”
[ટી]તેનું એક ઉપયોગી અને સ્પષ્ટ છે; બધા વર્ગીકરણોની જેમ, તે ખોટું છે. શૈલીઓ આવી આવશ્યક સુવિધા સાથે અલગ થતી નથી, અને, જો આપણે તેઓ શું બને છે તેનું નજીકથી વિશ્લેષણ કરીએ, તો આપણે શોધીશું કે ગીત કવિતાથી નાટકીય સુધી એક સતત ક્રમાંકન છે. અસરમાં, અને નાટ્યાત્મક કવિતાના મૂળ તરફ જવાનું - ઉદાહરણ તરીકે, એસ્કિલસ - તે કહેવું સત્યની નજીક હશે કે આપણે જે અનુભવીએ છીએ તે ગીત કવિતા છે જે વિવિધ પાત્રોના મુખમાં મૂકવામાં આવે છે.
પેસોઆએ પોતે ત્રણ અલગ અલગ "વિષમાર્થીઓ" હેઠળ કવિતાઓ લખી હતી, જે ત્રણ અલગ-અલગ કાલ્પનિક "લેખકો"ની સહી હેઠળ કામના ત્રણ અલગ-અલગ ભાગો બનાવે છે. તેમણે તેમના પોતાના નામ હેઠળ કવિતાઓ પણ લખી - સમાન નાટકીય, સમાન વ્યક્તિગત. મને લાગે છે કે આપણે તેમના વ્હાઇટમેનેસ્ક સૂત્રને હૃદયમાં લેવું જોઈએ, "બ્રહ્માંડની જેમ બહુવચન બનો!"
એરિસ્ટોટલના પરંપરાગત જૂથો અઢારમી સદી સુધી વધુ કે ઓછા પ્રમાણમાં રાખવામાં આવ્યા હતા, પરંતુ ત્યારથી મહાકાવ્ય અને નવલકથા, નાટક અને ગીત સતત એકબીજાને પડછાયા અને છાંયો આપે છે. તેઓ અસ્પષ્ટ છે, ટ્રાન્સમ્યુટ છે, સીમાઓ ઓળંગી છે. વાચકો અનુભવે છે કે કેવી રીતે વર્ણનાત્મક અથવા વાર્તા જેવું તત્વ ગીતની કવિતાઓને ચલાવે છે; સંગીતના તત્વ, લાગણીઓની લય, વર્ણનાત્મક કવિતાઓને કેવી રીતે ચાર્જ કરે છે; નાટકીય પ્રક્ષેપણનું તત્વ કેવી રીતે ઘણા વર્ણનો, ઘણા ગીતોને સશક્ત બનાવે છે. આ જાતો બ્રહ્માંડની જેમ અખંડ છે. બધાનું મૂળ ધાર્મિક વ્યવહાર અને અનુષ્ઠાનમાં છે.
કવિતા ક્યારેય તેના પવિત્ર રહસ્યની ભાવના ગુમાવતી નથી. ગીતો અને નૃત્ય સાથે કવિતાનો ઉદભવ થયો. જેમ કે સપીર તેને મૂકે છે, "બધે જ કવિતા તેના મૂળમાં ગાયન અવાજ અને નૃત્યના માપથી અવિભાજ્ય છે" (ભાષા). લેખિત કવિતા મોટાભાગે હવે સાંપ્રદાયિક ધાર્મિક પ્રથાનો ભાગ નથી. તે વ્યક્તિઓ માટે વ્યક્તિઓનું માધ્યમ છે. હું પોતે કવિતા વાંચવાના અસ્તિત્વના અનુભવમાં, લેખક અને વાચક વચ્ચે થતી ખાનગી વિનિમયના પ્રકારમાં મોટે ભાગે રસ ધરું છું. હું શબ્દોની જાદુઈ અસરકારકતા પર શબ્દો તરીકે ભાર મૂકું છું, પરંતુ હું એ પણ જાણું છું કે કવિતાને એક બાજુ સંગીત અને બીજી બાજુ ચિત્રકળા સાથે મજબૂત સંબંધ છે. તેમાં સંગીતમય પરિમાણ છે, ચિત્રાત્મક તત્વ છે. કવિતા અને સંગીત એ બહેન કળા છે. કવિતા અને પેઇન્ટિંગ પણ. એવું લાગે છે કે આંખ અને કાન કવિતા દ્વારા જોડાયેલા હતા, જાણે તેઓ ભાઈ-બહેન અથવા પ્રેમી બન્યા હોય.
.png)
